|
Ostatnie spotkanie z cyklu Francuska Niedziela.
Wieczór Poezji Francuskiej - Jacquesa Préverta
Po spektaklu koncert akordeonowy Dominika Mechlińskiego
Jacques Prévert (ur. 4 lutego 1900 w Neuilly-sur-Seine; zm. 11 kwietnia 1977 w Omonville-la-Petite) – francuski poeta, twórca dialogów filmowych i scenarzysta.
Jego twórczość powiązana jest z surrealizmem i absurdyzmem – był członkiem Collège de pataphysique, elitarnej grupy francuskich twórców, zajmującej się studiami patafizycznymi i skupiającej osobowości takie jak Eugène Ionesco, Boris Vian czy René Clair. W 1953 osiągnął w tym szacownym klubie godność Satrapy.
Poezja była dla niego "językiem, który śpiewa" (la langue qui chante). Pisał o życiu codziennym, miłości, Paryżu, często w formie piosenek lub wierszy nadających się do bezpośredniej adaptacji jako teksty piosenek. Do niektórych z nich dopisano muzykę – zrobili to m.in. Joseph Kosma, Christiane Verger oraz Hanns Eisler. Powstałe w ten sposób piosenki wykorzystywali w swoich repertuarach Yves Montand i Édith Piaf. Wielkim przebojem i standardem stała się piosenka Les Feuilles Mortes z muzyką Kosmy i pierwotnym wykonaniem Montanda w filmie Les Portes de la Nuit. Polski przekład, autorstwa Jeremiego Przybory, nosi tytuł Jesienne liście i był wykonywany m.in. przez Krystynę Jandę. Angielska wersja tego standardu to Autumn Leaves.
Od ok. 1928 roku Prévert tworzył także scenariusze i dialogi filmowe – m.in. do filmów w reżyserii Marcela Carné, Paula Grimault oraz swojego brata Pierre'a.
Wiele z jego wierszy zaliczane jest do lektury podstawowej we francuskich szkołach. Niektóre, np. Page d'écriture wykorzystywane są często w podręcznikach do nauki języka francuskiego.
12 października 1948 roku wypadł z okna i w rezultacie doznanych urazów spędził kilka dni w stanie śpiączki. Spowodowało to u niego poważne następstwa neurologiczne.
Życie spędził w Paryżu i wiosce Omonville-la-Petite na przylądku La Hague, na północy Francji, gdzie mieści się obecnie jego muzeum. Był nałogowym palaczem. Zmarł na raka płuc.
Twórczość literacka
* 1946 Paroles – publikacja tego zbioru otworzyła przed nim podwoje Collège de pataphysique; polski wybór ukazał się jako Słowa
* 1947 Contes pour enfants pas sages
* 1951 Spectacle
* 1952 Lettre des îles Baladar
* 1953 Tour de chant
* 1955 La pluie et le beau temps
* 1963 Histoires
* 1966 Fatras
* Choses et autres
Źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)
|
